DE KROEG IS GEEN BUSHALTE | HET LEVEN VAN EEN DJ #1

bushalte-lades

De kroeg is geen bushalte. Vrijdagavond stond ik weer in mijn favoriete kroeg in Doetinchem te draaien. Aan de bar twee stelletjes en een vriendin. Laatste had waarschijnlijk geen vriendje. Dat kan natuurlijk. Maar ik keek er ook niet raar van op. Ze had namelijk dezelfde verslaving als de dames een paar weken geleden. Verliefd op haar telefoon.

Toch gaf ik haar in dit geval wel gelijk. De twee verliefde koppeltjes naast haar stonden al ruim een kwartier onafgebroken te tongworstelen. Waarschijnlijk een weddenschap van de boys wie het diepst de huig aan het meisje kan aantikken. Logisch dat je dan misschien als enkeling je toevlucht zoekt op je mobiel. Dorstig zijn ze zeker niet. Aangezien de tortelduifjes met de rug tegen de bar staan lukt het de barman ook maar niet om een bestelling op te nemen.

Best raar. Zeker omdat ze alle vijf een dikke jas aanhebben. Met 25 graden, vooral veel zon en de volle terrassen in de Grutstraat is dat een merkwaardig verschijnsel. Zeker omdat de airconditioning echt niet op standje ‘harde tepels’ staat. Ik heb immers de ventilator in de DJ booth op volle toeren aangezet. Nu het meisje met de telefoon even opkijkt lukt het Wesley achter de bar haar te vragen of ze misschien toch wat willen drinken. Nee dus.

Even later komt ze dan toch in beweging. Jawel, het is weer raak. Natuurlijk richting mijn DJ meubel. Het telefoontje gaat weer omhoog. Raad eens waarvoor. Neeeee, helemaal mis. Een leeg scherm. Geen eens een verzoekje! Zelf ben ik ook even van slag en begrijp ik even niet wat ik met haar gsm moet. Dan zie ik het. De camera functie staat aan. Zal ik misschien een foto moeten maken? Van haar alleen? Van mezelf? Of van dat gelebber aan de bar?

Ik besluit eerst een eigen DJ shoot te doen. Minimaal 50 selfies verder, maak ik er uiteindelijk ook eentje van de groep. Dat krijg je dus als je tong is ingeslikt… Succes met wissen :-). Dan trekt ze toch haar scheur open op het moment dat ik haar de telefoon terug geef. Ja hoor, daar heb je het verboden woord toch weer. “Despacito!”, roept ze. Mijn antwoord is net zo kort :”Ja”.

Inmiddels is de rest van het groepje ook klaar met het spelletje ‘lik lik wie ben ik?’. Vol verwondering zitten ze nu te kijken naar twee Surinaamse of Antilliaanse rondborstige vrouwen die de avond van hun leven hebben. Elke reggaeton plaat die ik erin mix staan ze voorovergebogen met de billen omhoog, heftig trillend. Heerlijk. Lekker aan de baco’s, zonder schaamte te genieten van de muziek. Elke plaat lijkt top. Het maakt ze volgens mij ook niets uit. Zelfs op een plaat van Hazes lukt het ze  om de heupen sexy te bewegen. 

Als de kleffies & het tongloze zielige vriendinnetje dit stel afgunstig aankijken en ze belachelijk maken, dan heb je aan mij een verkeerde. Sorry. Als laatstgenoemde dan ook nog met haar handen vragend in de lucht zich afvraagt waar ‘Despacito’ blijft pak ik de microfoon. “Sorry, kan ik niet vinden”, zeg ik. “Net als jij de bar niet. Het is hier geen bushalte”.

De forse dames op de dansvloer lachen het laatst. En ik heb mijn doel bereikt. Uiteindelijk verschijnen de dubbies en andere eurocenten op de bar. Maar liefst twee drankjes met vijf rietjes. Ik keur het goed :-p…

Lees ook mijn column : “Een avondje lekker stappen met je telefoon“. 

Laat jouw reactie achter...